اول - ای.دی.اس.ال (ADSL) تنها یکی از روشهای ارائه و دسترسی به اینترنت در جهان است. روشی نه چندان جدید که در ایران تنها در یکی-دو سال اخیر کمی فراگیر شده و شهروندان بهتدریج با مزایای آن آشنا میشوند، هر چند که اکثرا هنوز امکان دسترسی به آن را ندارند.
دوم - اگر از برخی نواحی بسیار محدود در تهران صرفنظر کنیم، در ایران شهروندان تنها میتوانند به دوگونه به اینترنت دسترسی داشته باشند. نوع اول سیستم دایلآپ (Dial-up) و روش دیگر ای.دی.اس.ال است. در مقایسه با سیستم دایلآپ که تقریبا در دنیا منسوخ شده، اینترنت ای.دی.اس.ال دارای سرعت بالاتری است. البته روشهای دسترسی به اینترنت دیگری هم وجود دارد که سرعت بسیار بالایی را عرضه میکنند ولی فعلا در ایران خبری از آنها نیست.
سوم - ارائه اینترنت ای.دی.اس.ال در ایران به شهروندان برای مصرف خانگی با سرعت بالاتر از 128 كیلوبیت مجاز نیست. به این ترتیب عملا اینترنت ای.دی.اس.ال در ایران با دایلآپ تفاوت چندانی ندارد. وقتی از وزارت ارتباطاتیها بهخاطر این محدودیت انتقاد میشود، آنها پاسخ میدهند که این مصوبه را شورای عالی انقلاب فرهنگی تصویب کرده و ما فقط مجری آن هستیم. البته ظاهرا وزیر و معاونش انتقاد جدی نسبت به این محدودیت ندارند. صحبتهای چند ماه پیش آنها مبنی بر اینکه همین سرعت 128 كیلوبیت برای کاربران ایرانی کافی است، جنجالی رسانهای را به دنبال داشت و دیدگاههای وزارت ارتباطات را در زمینه این محدودیتها منعکس کرد. |
نوسندگان
